• Zomercouture Paul Schulten kleurrijk en stijlvol

  • Sheila De Vries presenteert zonnige zomercouture

  • Introdans danst 5***** programma

  • Havaianas de Brasil Logo op weg naar de zon

  • Filmfestival Cannes oogverblindend gestart

  • Royal Polo at the Palace deze zomer

  • Feestelijke Hilton Haringparty in zonnig Amsterdam

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7

20 Jaar Couturekrant

  • COUTUREKRANT 20 JAAR

    Dit jaar bestaat onze Couturekrant 20 jaar. Dat is een geldige reden om onze regelmatig terugkerende bezoekers te bedanken. En Read More
  • Sheila de Vries

    Sheila De Vries: alle creaties hebben hun eigen verhaal... De couture van Sheila de Vries is het resultaat van reizen Read More
  • Ronald Kolk

    Ronald Kolk begon zijn loopbaan begon bij Amsterdamse couturiers maar hij is een natuurtalent. Van jongs aan af knipte hij Read More
  • Paul Schulten

    Paul Schulten brengt spraakmakende show. Paul Schulten is een couturier met star-class. Hij is hot bij zijn eigen klantenkring. Zijn Read More
  • 1
  • 2
  • 3

Een bijzondere expositie onweerstaanbaar geopend

b_250_200_16777215_00_images_astridverhoefalleen17.jpg  In het weekend van 8 t/m 10 december 2007 exposeerden multi-media kunstenaar Tina van Turnhout en de fotografen Aloys Ginjaar en Astrid Verhoef tijdens een weekendsalon bij WG Kunst, Marius van Bouwdijk Bastiaansestraat 28, Amsterdam.

Op de ondanks het woeste winterweer druk bezochte opening , hield freelance journalist Chris Reinewald een indringend en hartverwarmend welkomstwoord wat wij gaarne anderen doorgeven omdat wij verheugd en er ook echt een beetje trots op zijn dat onze bekende enthousiaste redacteur Aloys Ginjaar weer zoveel talentvolle mensen wist te inspireren. De cultuurjournalist Chris Reinewald legde bij de opening eerst een petieterig 'dilemmaatje' voor aan de vele cultuurminnende bezoekers.

"Als je een tentoonstelling of project bespreekt van drie verschillende deelnemers is efficiëntie geboden. Je benoemt het thema van Kunstenaar A. Schakelt over door dan iets te zeggen als… Kunstenaar B daarentegen... terwijl kunstenaar C juist weer etc. etc. ..." Dat bracht meteen al een lach op vele benieuwde gezichten.
"Enfin: benadrukken van les extrèmes qui se touchent ofwel het elkaar raken van de verschillen is de start "concludeerde hij. "Om dit te voorkomen hadden Tina, Astrid en Aloys vooraf in Arti een bespreking met mij. Het respect waarmee ze over elkaars werk spraken verried dat ze dat vaker doen."

Iedereen - dus ook deze redactie- herkent deze goede samenwerking. Reinewald vervolgde: "Zo kwam de discussie niet op de verschillen maar op een overeenkomst. Uit hun werk spreekt: tijdloosheid. Vonden zij dan. Hmm... Tijdloosheid dus. Is dat zo? vroeg ik mij toen - en ook - nu - af. En zo ja, waarom moet het dat juist zijn?"
Aandachtig luisterende gasten volgden nauwgezet zijn analyse. "In haar geënsceneerde fotografie poseert Astrid meestal zelf in overweldigende landschappen. Die geven je inderdaad het gevoel dat ze eeuwig zijn en dat de mens hier maar als een nietige mier rondstapt. Astrid noemt haar gefotografeerde landschaps-performances “inscapes” omdat het verbeeldingen van haar binnenwerelden zijn. "

Hij vervolgde: "Enig surrealisme is haar daarbij niet vreemd. We kijken dromen binnen, waarvoor Freud intrigerende verklaringen had. Met haar aanwezigheid in die landschappen wekt Astrid de illusie dat wij mét haar deel uitmaken van dat stukje opgeëiste oneindigheid in de tijd. Natuurlijk is dat maar voor even, zo lang het fotograferen duurde. Schilderen is een lang durend proces, waarin je vaak de tijd vergeet."

Daarna benaderde hij zijn belangrijkste overweging. "Dat is ook een prachtige sensatie. Tina wurmt zich de tijd binnen door schilderkunst en fotografie te vermengen. In ander werk vervalste – tartte ze ook misschien – wel de werkelijkheid door zichzelf in oorlogsfoto’s te monteren. Dat gaat ver. Hier ( redactie: bedoeld met 'hier'wordt haar grote verte-schilderijen) zien we haar in haar eigen décors: als gesluierde Griekse godin in wijde verten. Zij is actrice en toeschouwer, reiziger en regisseur tegelijk."

Daarop verwees de journalist naar Aernout Hagen. ( De kunstcriticus die schreef: “Als een kameleon laat zij zich kleuren door de omgeving, maar gaat er nooit helemaal in op. Zij is ontvankelijk en onaantastbaar tegelijk.” ) Kernvraag voor Reinewald: Ook voor de tijd?

Hij vervolgt : "En toen stelde Aloys bij de discussie dat zijn werk toch óók tijdloos is. De anderen beaamden dat volmondig. Mij lijkt juist van niet. Aloys geeft juist heel rake tijdsbeelden met zijn foto’s. Die foto van in zee plonzende mensen verraadt door de rubberen badmuts bijvoorbeeld juist dat dit echt hartstikke jaren 60 is. Maar Aloys beschikt trouwens over nóg een grote gave."

En dan gaat hij nog iets verder: "Tot in detail vertelt Aloys – smakelijk - hoe hij zijn altijd “bemensde” foto’s maakte. Hoe lang hij afwachtte tot hij de gedroomde confrontatie tussen een oude dame en een seks-shop voor zijn lens kreeg en afdrukte. Daardoor rekte hij die split seconds van de daadwerkelijke opnames uit tot één schijnbaar tijdloos moment."

Deze knappe en kundige toespraak wordt daarop door de journalist Chris Reinewald besloten met: "Tijdloosheid is een filosofische kwaliteit. Deze tentoonstelling duurt maar drie dagen. Dus onze tijd is beperkt" waarna hij zijn betoog besluit met een hartelijke felicitatie voor de kunstenaars met de samenwerking en de 3 dagen durende expositie. "

FOTO: ASTRID VERHOEF

... DE FOTO DIE IEDEREEN 'SNAPT'...