Even Er Tussendoor – Boeken die wachten
Als ik langs die kleine gratis boekenkasten in Amsterdam loop, kijk ik er altijd even in.
Niet omdat ik nog ruimte heb – mijn muren staan al vol boeken – maar om ze te groeten.
Als oude vrienden.
Ze staan daar niet te koop.
Ze staan daar te wachten.
Wachten op iemand die precies dát ene boek nodig heeft.
Niet omdat het nieuw is.
Maar omdat het spreekt.
De overheid zegt nu dat er in elke gemeente weer een bibliotheek moet komen.
Dat klinkt als beleid, maar het voelt als iets anders: alsof iemand eindelijk toegeeft dat we iets zijn kwijtgeraakt wat géén scherm kan vervangen.
Een plek waar je niet hoeft te kopen, maar mag dwalen. Waar je niet hoeft te scrollen, maar kunt blijven hangen bij een zin.
Ze noemen het een zorgplicht.
Ik noem het: toegeven dat lezen geen hobby is, maar een vorm van rust. En van vrolijkheid en 'ergens anders zijn' waardoor je iets bijzonders ontdekt. 🌷Iets wat de kou in je leven vervangt door die soort warmte die je soms heel hard nodig hebt... Dat geldt voor iedereen. De boeken roepen je toe: "Ga je goddelijke gang want ik ben er voor je hoor! Kopje thee of koffie erbij en lekker lezen ... Of voorlezen aan je kinderen wat ze vaak zo ontzettend leuk vinden."
Wat een gezelligheid is er dan. Bibliotheken zijn al lang geen stille tempels meer.
Er wordt geleerd, gepraat, koffie gedronken, gezocht naar houvast in een wereld die steeds sneller praat. Maar de kern is hetzelfde gebleven: een boek dat je vindt, precies op het moment dat je het nodig hebt.
Misschien zijn boeken uit de tijd.
Maar kijk naar die kasten op straat.
Ze staan er nog steeds.
Met open deuren.
Alsof ze zeggen: Hallo daar ...
Jij mag binnenkomen. 📖 Fijn dat je er bent. 📚