Zaterdagmiddag in maart in Amsterdam
Eind maart en soms even wat zon maar meestal toch koud. Ik word gebeld door mensen die NU absoluut op reis moeten. Ze moeten bijvoorbeeld 'de familie' zien met Pasen want al hebben ze af en toe (óók vaker maar daar hebben we het niet over: dus kop dicht) wat onenigheid dat is hun cultuur.
Ik zit lekker thuis en zie de papieren kranten bij de voordeur op de mat neerplonzen. Wat is het heerlijk thuis. Ik zal straks even weg moeten maar nu gelukkig nog niet. En ik bekijk wat mijn papieren vrienden mij te vertellen hebben.
De regering suist door met plannen, maatregelen en nieuwe wetten. En hier, tussen kunststof bloemen en pastelgekleurde eieren, staat een paashaasje zijn best te doen. Het contrast is bijna aandoenlijk. Ik bevind mij al lezend tussen tussen paaseieren en lege huizen. Ik word bijna uit elkaar getrokken door verschillende mensen met verschillende meningen.
Wat is er nu weer aan de hand? Het is me bijna een zaterdag te veel maar ik zie ook wel weer volop Goede Bedoelingen.
Terwijl buiten het debat steeds feller wordt en woorden elkaar verdringen, probeert de overheid ondertussen iets heel praktisch: lege huizen vol krijgen. Met een nieuwe leegstandsheffing wordt het aanhouden van leegstaande woningen minder vrijblijvend.
Niet langer alleen registreren en aanschrijven — maar betalen als een huis zonder duidelijke reden leeg blijft staan.
Dat zal vooral gericht zijn op panden die bewust buiten gebruik blijven.
Maar zoals zo vaak ligt het niet voor iedereen gelijk. Voor de één is leegstand strategie, voor de ander onzekerheid of een spaarpot voor later.
Het klinkt logisch.
Maar het verschuift ook iets.
Van ruimte naar druk.
Van afwachten naar verantwoorden.
En ondertussen koopt de goegemeente een paastak, zet een vaasje neer en denkt: "We maken het toch een beetje gezellig."
Misschien is dat ook nodig. Want waar alles voller wordt met meningen, regels en verwachtingen blijft één ding schaars: ruimte die gewoon even leeg mag zijn.
Net als zo'n zaterdag om bij te komen.
Om met niets bijzonders bezig te zijn. Het is toch wel een luxe om daarmee bezig te zijn. Of niet bezig te zijn maar alles even los te kunnen laten.
DOOR: PHIA BARUCH