Modeshow Gerrit Rietveld Academie op 25 mei 2026
Terwijl Amsterdam zich maandagavond haastig leek terug te trekken achter gesloten gordijnen; bang voor hitte, droogte of gewoon voor weer een nieuwe reden tot gemopper voelde een bezoekje aan een vriend bijna als een kleine vakantie. Lege bussen, stille straten, niemand voor je in de rij.
Alleen de bloeiende planten onderweg deden pijn aan het hart: uitgedroogd in keurige voortuintjes van mensen die denken dat de natuur zichzelf wel redt. Gelukkig bestaan er ook nog mensen die met emmers water in de weer gaan en weigeren om alles maar aan “het systeem” over te laten.
En precies zo’n gevoel roept ook de jaarlijkse modeshow van de Gerrit Rietveld Academie op: ergens tussen idealisme, verwarring, experiment en oprechte inzet.
Jan Schoon en Martijn den Boer , P.R. -mannen van het eerste uur, presenteren het evenement alsof de muren van de modewereld nu eindelijk zijn opengebroken doordat bezoekers door elkaar mogen lopen en livestreams in snackzaken en winkels verschijnen.
Dat klinkt mogelijk heel revolutionair, maar eerlijk gezegd liep men eind vorige eeuw ook al dwars door performances heen terwijl videoprojecties op onverwachte plekken opdoken.
Dat hoeft geen probleem te zijn want jonge makers mogen best opnieuw ontdekken wat anderen eerder deden. Maar het verklaart misschien waarom zo’n avond soms meer op een gecontroleerde chaos lijkt dan op een heldere presentatie.
Toch zou het te gemakkelijk zijn om daar alleen schamper over te doen.
Want achter veel van die extreme silhouetten en ingewikkelde theorieën staan jonge mensen die zich midden in een zware levensfase bevinden. Zoals onze redacteur Christian al eens opmerkte: op die leeftijd komen studie, identiteit, liefde, toekomstangst, sociale druk en prestatiedrang tegelijk op iemand af.
Dan is een modeopleiding niet alleen een opleiding, maar ook een soort laboratorium waarin mensen proberen uit te vinden wie ze eigenlijk zijn en wat voor hun het meest geschikte werk zou kunnen zijn.
En tussen alle concepten, manifesten en moeilijke teksten door waren er wel degelijk momenten waarop kleding echt iets vertelde.
Eén ontwerp, een lage pantalon gecombineerd met een lakleren blouson, had kracht en draagbaarheid, al liet de combinatie van een volledig bedekt bovenlichaam met een blote bovenbuik ook iets ongemakkelijks zien. Het oogde modern, maar tegelijk dacht je meteen aan tropische landen waar men al eeuwen weet dat zulke kleding lichamelijk niet bepaald gezond is: boven warm ingepakt, middenrif bloot aan tocht en temperatuurverschillen.
Een ander ontwerp, opgebouwd uit lange gelaagde stoffen die het lichaam bijna volledig omsloten, riep weer totaal andere associaties op. Alsof bescherming het uitgangspunt was geworden.
Bescherming tegen blikken, tegen handen, tegen de voortdurende druk waaronder vooral jonge vrouwen zich soms lijken te bewegen.
Misschien zat er religieuze symboliek achter, misschien sociale kritiek en misschien gewoon een persoonlijk gevoel van veiligheid. Maar juist doordat het niet hysterisch om aandacht schreeuwde, bleef het hangen.
Dat zijn misschien ook de interessantste momenten bij de Rietveldshow: niet wanneer men luid verkondigt dat alles “heteronormatieve structuren deconstrueert”, maar wanneer een kledingstuk ongemerkt iets menselijks verraadt.
Want smaak laat zich uiteindelijk niet afdwingen door theorie. Goede smaak, hoe verschillend iedereen dat ook invult ontstaat vaak juist wanneer iemand even vergeet interessant te willen zijn.
En eerlijk is eerlijk: tussen alle experimenten lopen bij de academie ook docenten rond die ontzettend hard hun best doen om jonge mensen overeind te houden in een wereld die steeds sneller, ideologischer en vermoeiender wordt. Dat verdient ook respectvolle erkenning.
Misschien hoeft een modeshow dan niet per se revolutionair te zijn om toch waarde te hebben. Soms is het al genoeg dat jonge mensen even mogen zoeken, verdwalen, overdrijven en opnieuw beginnen.
Ze tonen de energie om zich rijkelijk te positioneren vanuit hun persoonlijke creativiteit.
Terwijl buiten iemand met een emmer water langs de planten loopt en denkt: vooruit dan maar,ik help ook nog een beetje mee.
MODESHOW GERRIT RIETVELD ACADEMIE 25 MEI 2026
CREATIE: JOHANNE FAGE - LARSEN
FOTO: J. W. KALDENBACH