Şahika Çağlar: Brandende Bossen, Smeltende Kleuren
Een paar jaar geleden vonden er grote bosbranden plaats aan de Egeïsche kust ...
De plek waar de uitbundige groentinten van de natuur dansten met het blauw van de zee, veranderde in één nacht in een vuurzee.
Het was alsof het haar van een vrouw, die het leven mooier maakte, in brand vlóóg ...Terwijl de vlammen elke tint groen opslokten, stroomde de grijze as naar de zee.
Maar de vrouw had de madeliefjes die ze in het bos had geplukt, gered en in haar haar gestoken. De zaden zouden in de aarde vallen en een nieuw begin beloven. Want: Uit elke as wordt weer nieuwe hoop geboren. Dat ontstaat net zoals de Universele Kracht van Kunst. Kunst is een universele taal die grenzen, talen en tijden overstijgt.
Met één penseelstreek kan zij de liefde van een vrouw die zich met de aarde verbindt in Anatolië voorstellen, evenals de hoop die men ervaart in een Nederlandse bloementuin.
Kunst bouwt een brug tussen de as van verbrande bossen en het nieuwe leven dat daaruit voortkomt. Voor mij - Şahika Çağlar - betekent schilderen getuige zijn van de gezamenlijke veerkracht van de natuur en de vrouw.
Elke penseelstreek herdenkt niet alleen een verlies, maar viert ook een nieuwe hoop. Kunst raakt de menselijke ziel, omarmt haar, heelt haar en transformeert haar.
"Kunst brandt als een eeuwig licht in het gezamenlijke hart van de mensheid."
Daarom schilder ik : Om de liefde van de vrouw, de kracht van de natuur en de oneindige creatieve energie van de mens samen te brengen en de verhalen die het leven mooier maken aan de tijd te schenken.
Kunst is altijd een liefde die opnieuw geboren wordt uit de as.