Columns

Olivera Wieringa: Bizar die drukte

  Het interview vindt plaats in een restaurant aan de rand van het bos. Hier zag je altijd de chic uit het bedrijfsleven de lunch met een bespreking combineren. Maar vandaag is het terras heel anders bevolkt. Er zijn vooral veel hondenliefhebbers en gepensioneerde wandelaars die de grootste moeite hebben hun welwillend opgenomen bestelling ook op tafel te krijgen. Het restaurant is totaal van bezetting veranderd en sommige deuren worden dicht gehouden.

Maar de zon schijnt en we hebben vrij zicht op het terras waar de tijdelijke obers totaal in de war tussen de tafels door draven met bestellingen die verkeerd door de keuken zijn begrepen. Het duurde lang voordat de only one ober met enig verantwoordelijkheidsgevoel onze aanwezigheid vlak voor de bar heeft ontdekt. Maar toen konden we wat te drinken bestellen wat na 20 minuten al werd bezorgd. "Er heeft een flinke kaalslag plaats gevonden in de Horeca," reageert Olivera Wieringa om zich heen kijkend naar een versleten tafelblad. Wat is het hier veranderd. Nu komt een andere hele jonge ober vriendelijk vragen wat we willen bestellen. We kijken op de kaart en kiezen voor kroketjes.

Lees meer

Phia Baruch: PrinceRabih was een lichtpuntje

  Sommige mensen leggen een lange route af om iets bijzonders mee te maken. Ze reizen naar avontuurlijke verre landen. Ze bezoeken steden en dorpen in vreemde culturen. Ze snuiven supergezonde frisse lucht op tijdens het beklimmen van de hoogste bergen of beleven topmomenten in een kristallen wereld tijdens diepzeeduiken op de mooiste plaatsen van de wereld.

Samengevat klinkt het vaak heel indrukwekkend hoewel je vaak merkt dat mensen zich ook gedurende al dat moois lang niet altijd happythepeppy voelen. Aangezien ik als survivor van de Tweede Wereldoorlog mijn jeugd vrijwel altijd doorbracht in de huizen van andere vreemde mensen ben ik totaal niet vakantieachtig. Daarentegen wel heel gelukkig met thuis kunnen blijven in mijn omgeving en ook in mijn stad.

Lees meer