EVEN ER TUSSENDOOR: Spiritus Sanctum
Sommige kinderen krijgen al heel veel mee van wat er in de wereld speelt en zoeken daarin van jongs af aan hun eigen rol.
In het Vondelpark sprak een jongetje van acht me aan. Hij wachtte tot zijn moeder hem kwam halen om samen met haar en oma een taartje te gaan eten in de HEMA. Daar had hij veel zin in, maar eerst was er iets anders wat hij wilde bespreken.
Hij maakte zich zorgen, vertrouwde hij me toe. Hij moest zóveel doen om de wereld te verbeteren, dat hij niet wist of hij later beter in de politiek kon gaan of toch iets anders. Zo jong en al zo’n last op zijn schouders.
Het was een vastberaden jongetje met een lichtbruine huid en warme bruine ogen.
Ik zei: “Heel goed. Doe gewoon een aantal jaren het ene, en dan stap je in het andere.” Hij keek opgelucht, alsof er ineens ruimte kwam.
Zulke kinderen zie ik vaker: ze dragen meer dan hun leeftijd toelaat. En soms verschijn ik dan toevallig ten tonele, zomaar op het juiste moment.
Misschien worden we allemaal wel een beetje begeleid door een geestelijke wereld die naast ons meeloopt. Ik merkte dat mijn antwoord veel voor dat kind betekende.
Dat zal niet altijd zo zijn, maar soms spelen wij allemaal een belangrijke rol in het leven van iemand anders.
Daar wil ik niet te zwaar aan tillen, maar soms voel je het. Zoals toen mijn Italiaanse vriendin mijn ramen wilde lappen. Ze klom met een ladder omhoog, zwaaide trots met een fles en zei:“Dit is de beste spiritus voor ramen: Spiritus Sanctum.”
Ik moest lachen en vroeg of dat iets uit de kerk was. “De Heilige Geest,” zei ze, terwijl ze met krantenpapier het raam oppoetste. Zo werd dat stinkende goedje ineens een heilig beeld — en wie weet, misschien een kleine knipoog van die wereld die ons stilletjes begeleidt.
Net zoals dat jongetje even lucht kreeg door een simpel antwoord.