Even Er Tussendoor: Barcelona – Driekoningen
SPANJE/Barcelona – 5 januari 2026 - Onze correspondent Michell Koopman zegt: “Vanavond zetten de kinderen hier hun schoentje klaar. Het is een hele drukte, met een grote optocht die iedereen wil zien. Of het nou koud is of niet.”
In de nacht voor Driekoningen zetten Spaanse kinderen hun schoentjes neer voor de Reyes Magos. Net als bij Sinterklaas houden ook deze koningen van lekkers. Er ligt daarom snoepgoed voor de koningen en hooi voor hun kamelen in de schoentjes klaar.
“Het is een enorme gebeurtenis hier,” zegt Michell. “En als er een beroemdheid als één van de Drie Koningen meeloopt in de optocht, staat het hele land op z’n kop.”
Op de ochtend van 6 januari ontdekken de kinderen dan dat er van het snoepgoed is geproefd, het hooi verdwenen is naar de kamelen en dat er cadeautjes zijn achtergelaten — die daarna gretig worden uitgepakt.
Vóór het ontbijt of na de lunch wordt dan traditioneel Roscón de los Reyes gegeten: een grote ronde cake, versierd met gekonfijt fruit dat de robijnen en smaragden van de koningen symboliseert. Binnenin zit een laagje slagroom en daarin heel misschien verstopt óf een piepklein beeldje van een koning, óf een droge boon.
Wie het beeldje vindt, mag zich die dag koning noemen en een kroon dragen. Ook volwassenen.
Michell is niet bijster enthousiast over die uitverkiezing.
"Je moet ontzettend goed oppassen dat je er geen kies op afbreekt,” moppert hij.
Maar het is toch een gelukssymbool voor het nieuwe jaar?
“Onder de kerstboom,” zucht hij.
Dat is toch niet zo bijzonder?
“Behalve als die kerstbomen tot april blijven staan. Er zijn hier van die luie wegsmijters. Tokkies.”
Wat kopen mensen zoal voor hun kinderen?
*“Voor meisjes poppen. Verder een PlayStation, een nieuwe iPhone… Soms een horloge of een fiets die de volgende dag alweer in de hoek staat.”
Ik begrijp meteen dat hij dat aan de dure kant vindt. En ik ben het met hem eens. Het gaat om plezier, niet om het hébben.
“Op zo’n dag willen veel mensen de perfecte ouder spelen,” zegt hij.
“Het is al laat,” besluit hij gehaast. “Ik moet nog cadeautjes kopen voor een paar kinderen van de overburen. De winkels liggen straks weer vol met ouders die op het laatste moment van alles inslaan.”
We raken toch nog even aan de praat over hoe vervelend perfecte mensen zijn.“
Mensen zonder fouten… om van te rillen,” zeggen we tegelijk.
Dan hangt hij op.