Horecava: waar zelfs de rust een functie heeft
De Horecava is zo’n plek waar alles tegelijk gebeurt. Groot, professioneel, goed georganiseerd — en toch licht ontregelend. Iedereen praat over gastvrijheid, beleving en zorg voor de ander, terwijl je als bezoeker vooral leert hoe efficiënt een mensenstroom kan zijn. Vakbeurzen zijn geen uitjes. Het zijn machines.
Ik was uitgenodigd, maar ben dit keer niet gegaan. Niet uit afkeer — ik heb de Horecava altijd leuk gevonden. Juist omdat je er ziet wat er werkelijk speelt in de horeca: personeelstekorten, zichtbaarheid, tempo. Alles moet sneller, aantrekkelijker, ‘instagrammable’. Zelfs ongemak wordt netjes geordend, vaak in lange rijen.
Toch waren er ook rustige plekken. Bij bepaalde koffiestands bijvoorbeeld, met zithoeken waar het geluid even zachter werd en de tijd leek te vertragen. Ik herinner me dat scherp, omdat een vriendin daar zichtbaar opgewonden haar neus poederde.
Gewoon midden in dat beursgeweld, in haar eigen moment. Ik had er ooit een foto van. Die kan ik niet meer vinden.
Misschien is dat wel typerend voor vakbeurzen. Ze draaien om tonen, verkopen en verbinden, maar wat blijft hangen zijn vaak de kleine zijmomenten. Een stoel. Een koffie. Iemand die even afhaakt van het systeem.
De Horecava laat zien hoe professioneel we zijn geworden in zorgen voor anderen. En ook hoe moeilijk het soms is om ruimte te maken voor jezelf. Zelfs rust heeft er een functie.
En ergens, tussen alle trends en toekomstvisies, denk je dan heel praktisch:"Even zitten. Even niets. Waar was die wc ook alweer?"
AH ... DAAR IS DIE FOTO TOCH WEER ... EVEN ZO'N KLEIN ZIJMOMENT ...
DOOR: PHIA BARUCH