Şahıka Çağlar Over Het Geheugen Van Regen
Şahıka Çağlar neemt ons mee in een aquarel waarin regen, licht en weerspiegeling het geheugen aanraken en herinneringen tot leven brengen.
Regen is nooit alleen water. Het is een beweging van tijd, een zachte verstoring van het heden waarin herinneringen zichtbaar worden. In de aquarel—waar water zelf het medium is—wordt deze beweging niet alleen afgebeeld, maar beleefd. Pigment vloeit, vervaagt en nestelt zich in het papier zoals herinneringen zich in ons vastzetten: ongrijpbaar, maar blijvend.
Het schilderij toont geen exacte stad, maar een ervaring van een stad in de regen. Contouren lossen op, vormen worden diffuus en licht breekt zich in fragmenten. Auto’s, bomen en figuren verschijnen niet als vaststaande objecten, maar als indrukken—zoals we iets herinneren eerder dan zien. Het beeld beweegt tussen aanwezigheid en afwezigheid, tussen kijken en her-inneren.
Water is het perfecte symbool voor geheugen. Het kan helder zijn en weerspiegelen, maar ook troebel worden en vervormen. In aquarel bestaat er geen volledige controle; het toeval speelt altijd mee.
Juist daarin schuilt de verwantschap met herinnering: wat blijft, is zelden het detail, maar eerder de sfeer, het gevoel.
In de romantische traditie is de natuur een spiegel van het innerlijk. Regen versterkt dat effect: hij vertraagt, dempt en verdiept. Het alledaagse krijgt een poëtische lading. Een natte straat wordt een plek van introspectie, een doorgang tussen buitenwereld en binnenwereld.
Licht is altijd een centraal element geweest in de beeldende kunst, maar in aquarel krijgt het een bijzondere kwetsbaarheid. Het is niet geschilderd, maar ontstaat door wat onbedekt blijft. In combinatie met regen vermenigvuldigt licht zich via reflecties.
Regen dooft kleuren niet; hij verdiept ze. In dit werk domineren grijstinten, maar ze zijn rijk en gelaagd.
Onder de oppervlakte vibreren blauw, oker, groen en rood.
In Nederland is regen geen onderbreking, maar een constante factor. Het ritme van het dagelijks leven past zich eraan aan. Water is hier niet alleen een weersomstandigheid, maar een cultureel gegeven.
Waar de regen in Nederland een continuüm vormt, draagt hij in Ankara een andere intensiteit. Korter, scherper, maar geladen met herinnering.
Deze aquarel is geen registratie van een plek, maar een verkenning van hoe wij waarnemen en herinneren.
Regen fungeert als verteller.
Wat blijft, is een indruk die blijft resoneren—zoals regen die nazindert, lang nadat hij is gestopt.
TEKST EN AQUAREL
DOOR : SAHIKA CAGLAR