Even Tussen De Treinen Door
Ik kende iemand die violen maakte.
Hij woonde in Eindhoven, vlak bij het spoor.
Als je daar logeerde, hoorde je om de zoveel tijd een trein langskomen. Overdag, ’s nachts — het ging gewoon door. In het begin luister je er naar. Daarna niet meer. Je went eraan, alsof het bij het huis hoort.
Zijn gehoor had er in ieder geval niet onder te lijden.
Overdag werkte hij bij Philips, net als zoveel mensen in die tijd.
Maar in de uren er omheen gebeurde het andere werk.
Dan maakte hij violen.
Geen fabriek, geen haast. Gewoon hout, gereedschap en aandacht. Uit alle hoeken van het land kwamen violisten naar hem toe. Niet omdat hij schreeuwde dat hij de beste was maar omdat het zich vanzelf rondvertelde.
Tussendoor schilderde hij ook nog landschappen. Dat gebeurde meestal als hij met zijn gezin op vakantie was. Alsof hij zelfs daar nog iets moest maken om het kloppend te houden.
Hij was een stille, vriendelijke man.
Toen ik het bericht las over Gibson, waar in Nashville al decennialang gitaren met de hand worden gebouwd, moest ik aan hem denken.
Aan diezelfde beweging.
Hout dat nog niets is - en iemand die het al hoort - en zelfs al wéét - wat erin zit.
In Nashville noemen ze het een proces van hout, staal, hart en ziel. Ze maken er campagnes en video’s over. En dat is hun goed recht.
Maar eigenlijk gebeurt het altijd hetzelfde.
Iemand buigt zich over een stuk materiaal.
Werkt, schuurt, kijkt, begint opnieuw.
Net zo lang tot het geen object meer is, maar iets dat antwoord geeft als je het aanraakt.
Misschien is dat wel het enige wat telt.
Niet wie erop speelt.
Niet hoe beroemd het wordt.
Maar of er iemand is geweest die het echt heeft gemaakt.
Even kijken?
Gibson maakt al sinds de 19e eeuw muziekinstrumenten en bouwt zijn elektrische gitaren onder meer in Nashville.
De nieuwe campagne “Handcrafted in Nashville” laat in vier delen zien hoe een gitaar ontstaat: van hout en staal tot het moment dat iemand erop speelt.
Meer informatie: gibson.com