• Paul Schulten 40 jaar in het vak

  • Avontuurlijke clipper zeilrace om-de-wereld met de Perseverance

  • Beroemde Schotse motorkappen dreigen te verdwijnen

  • Het meest geliefde plein in Sevilla: Plaza de España

  • De Mesdag Collectie uit Den Haag toont Sprekende Bomen

  • TOI & MOI van BIGLI voor valentijn

  • Addy kleedt winnaars Televizier-Ring Jeugd

› ‹
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7

Best dressed lawyer!

Bos & Baruch Podcasts

 

 

PodCast 12 :
Is automobilisten pesten echt nodig - Twijfels over het klimaatevangelie - Zoeken naar praktische oplossingen - De onvermijdelijke Beterweters blijven trots met hun fouten doorgaan - Interessante theorie over de overeenkomst van elementen uit de quantumtheorie en paranormaal denken over levensvormen - Soms is onze grote wereld toch heel klein - Regeringsleiders op de wereldtop over de ontbossing van de Amazone om de longen van de wereld te beschermen - Grensoverschrijdend gedrag is een categorie apart.

PodCast 13 :
Bootramp voor de kust van Ameland - Gevolgen voor ons Erfgoed de Waddenzee - Brandgevaar elektrische auto's mogelijk onderschat - Kamervoorzitter Khadija Arib (on)terecht de maat genomen door anonieme beschuldigers. Wie zei wat? Uitvergroot door 'deftige roddeljournalistiek' - Macht en tegenmacht op de balans vooral in politiek en sport - Onvolledige discussie over het Nederlandse Kabinet - The Black Day in New Delhi en het leven van de Dalit of Onaanraakbaren in India. Een onverzoenlijke hardheid van het regime daar isoleert grote groepen anders gelovigen waaronder ook miljoenen christenen tot leven in afschuwelijke omstandigheden aan de onderkant van de maatschappij.

Wandelen door een schilderij

Wandelen door een schilderijWANDELEN DOOR EEN SCHILDERIJ SAMEN MET DE KUNSTENARES SAHIKA CAGLAR ... WAT LAAT ZIJ ONS WETEN? 

‘De herfst is kunst, de rest is seizoen…’ Die woorden komen bij me op als ik ’s ochtends door de straten wandel. Ik kijk omhoog. Een dunne tak steekt af tegen het donkergroen. Aan het uiteinde hangt één geel blad. Ik doe een stap opzij en nu zie ik achter het blad de bleke ochtendlucht.
Het geel dat daarnet nog oplichtte tegen het groen, krijgt ineens iets zachts. Misschien voelt het daarom in de herfst alsof ik door een schilderij wandel. Met elke stap krijgen de kleuren andere buren.

Misschien komt het doordat Nederland zoveel parken en tuinen heeft dat ik hier zo lang naar de herfst aan mijn voeten kan kijken. De bladeren liggen als een bont Perzisch tapijt over het pad. Naast het koper is honinggeel neergedaald. Tussen het rood schemert hier en daar het groen van het gras.

Verderop tilt de wind de bladeren even op. Het is alsof het tapijt elk ogenblik kan opstijgen, net als de vliegende tapijten uit de sprookjes van mijn kinderjaren. Dan zwééf ik met al die kleuren naar dromenland.

Als schilder blijft mijn blik vooral rusten op de plek waar twee kleuren elkaar raken. Van honinggeel naar koper glijdt mijn oog haast ongemerkt. Op de fijne grens waar een rood blad het gras raakt, houd ik stil. Naast het groen oogt het rood vuriger, en juist daar lijkt ook het groen levendiger.

Op zo’n moment zie ik wat in de schilderkunst simultaancontrast heet. Hoe ik een kleur waarneem, hangt ook af van de kleur ernaast. Zelfs wanneer er geen blad beweegt, zie ik tussen dat rood en dat groen een lichte trilling.

Sommige ochtenden kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om ook maar op één blad te trappen. Misschien heeft die schoonheid iets heiligs. Ik blijf aan de rand van het pad staan kijken. Vooral wanneer er een dunne nevel over het park hangt… In de verte vervagen de omtrekken van de bomen en vloeien hun kleuren naar elkaar toe. Dan valt er licht tussen de takken door, precies op de rand van een nat blad. Dat kleine beetje licht raakt ook iets in mij.

Alsof je zachtjes op de as blaast en er diep vanbinnen weer iets begint te gloeien.
Dan versnel ik mijn pas. Op hetzelfde pad waar ik daarnet nog zo voorzichtig liep om geen blad te krenken, verlang ik er ineens naar om weer in mijn atelier te zijn. Zonder me af te vragen welke techniek of welke verf ik zal kiezen, ga ik voor het papier zitten.

Die ochtend grijp ik naar mijn aquarelverf. Met het geel aan de punt van mijn penseel raak ik het natte papier aan. Het koper dat ik ernaast zet, trekt door het water langzaam naar het geel.

Langs de verlichte rand van het blad spaar ik een smal strookje wit uit.

Dan volg ik de bewegingen van mijn penseel. Mijn hand lijkt vanzelf de weg te vinden. De kleuren die me van de wandeling zijn bijgebleven, verschijnen een voor een aan de punt van mijn penseel.

Terwijl het papier een beetje opdroogt, trek ik een fijne tak het donkergroen in. Ik doe een stap achteruit en kijk. Zo is deze aquarel ontstaan.

Het licht dat ik tijdens mijn ochtendwandeling even zag en dat meteen weer verdween, ligt nu op het papier ...