Dood Paard: woorden als laatste schild
3x from Moscow + 🤍
Wie het werk van Dood Paard al langer volgt, weet dat dit gezelschap geen geruststellend theater maakt. Ook 3x from Moscow + 🤍 is geen avond om achterover te leunen, maar om bij aanwezig te zijn.
Het is een voorstelling die zich afspeelt tussen verdrukking en verbeelding, tussen verlies en poëzie — en die laat zien hoe taal soms het enige overgebleven verweer is tegen een vijandige werkelijkheid.
De avond bestaat uit drie onderdelen die elk op hun eigen manier cirkelen rond mensen die bekneld raken en proberen te ontsnappen. Niet altijd fysiek, maar vaak innerlijk.
In Tsvetajeva 1941 krijgt de Russische dichter Marina Tsvetajeva een stem. Haar leven wordt getekend door de nasleep van de Russische Revolutie, door ballingschap, repressie en persoonlijk verlies. Alles raakt ze kwijt, behalve haar woorden.
Tot aan haar laatste dag blijft ze schrijven — alsof taal het laatste stukje autonomie vormt.
Daartegenover staat Stalker, losjes geïnspireerd op de film van Andrej Tarkovski. Het decor is dat van een beschadigde wereld, een niemandsland zonder duidelijke vijand, maar vol dreiging.
De figuur die door dit landschap trekt, zoekt niet alleen een verboden zone, maar ook gehoor.
De voorstelling stelt daarmee een confronterende vraag: wat betekent het om te spreken, als niemand meer wil luisteren? En kan een verhaal nog waarheid dragen in een uitgeholde werkelijkheid?
Het derde onderdeel is een fragment uit Manifesto (2022) van filmmaker Angie Vinchito.
Deze found footage-film bestaat uit rauwe video’s die Russische kinderen en jongeren zelf online plaatsten. Hun telefoons fungeren als zelfverdediging én als aanklacht.
De beelden maken pijnlijk zichtbaar hoe agressie en onderdrukking worden doorgegeven aan een nieuwe generatie — soms onbedoeld, maar onontkoombaar.
Wat 3x from Moscow + 🤍 bijzonder maakt, is dat het geen verklaringen oplegt. De voorstelling vertrouwt op de kracht van taal, spel en beeld. Zelfs het decor — rauw, gelaagd, zichtbaar geleefd — draagt bij aan dat gevoel van urgentie. Dit is theater dat niet wil overtuigen, maar wil laten bestaan.
Na voorstellingen in Breda en Amsterdam lijkt deze reeks voorlopig tot een einde te komen. Wie Dood Paard kent, weet: zulke avonden komen zelden langs. En ze laten zich niet makkelijk vergeten.
DOOD PAARD SPEELT VR. 9 JAN. 20.30 - 22.40 IN DE KLEINE ZAAL IN HET CHASSÉ THEATER IN BREDA.
EN DAARNA OP 20 EN 21 JANUARI IN FRASCATI IN AMSTERDAM
FOTO: BOWIE VERSCHUUREN