Even Er Tussendoor: In de stoel
De kamer liep van de straat helemaal door naar achteren, tot in een lichte serre met uitzicht op een groene tuin.
Aan de muren hingen bloemenschilderijen geschilderd door de eigenaresse van het huis, op tafel stonden zijden boeketten en een wat eigenwijze plant, een cadeau van een dankbare klant.
Je kwam daar niet in zo'n synthetische wachtkamer met zwijgende onbekenden terecht, Je kwam ergens waar de bel met een mooie toon vertelde dat er weer een klant voor de deur stond voor de dames van de pedicure. Ik zat in net in de stoel toen onze redacteur Stefan belde uit Boedapest.
Hij wilde alles vertellen over zijn optreden in een uitzending bij BNR en de verkiezingen. Maar ik had geen oordopjes.
“Neem maar op hoor,” zei de pedicure terwijl ze al bezig was met mijn nagels te knippen.
Ze boog zich voorover: “Ik luister niet. Er wordt hier de hele dag gebeld en gepraat.” Maar het was mij nu te ingewikkeld.
"We bellen wel later,” zei ik tegen onze altijd even enthousiaste politieke redacteur. Ik zit nu in de stoel bij de pedicure.”
Daarna hing ik op. De pedicure knipte en vijlde onverstoorbaar door en vroeg toen, heel beleefd:
“En hoe gaat het nu met die Hongaarse verkiezingen?”
Ik keek haar aan. Ik wist even geen antwoord. Ik zat hier lekker in die stoel gezellig tussen de schilderije en de bloemen.
“Sorry,” zei ik tegen haar. “Op dit moment is dat allemaal even uit mijn hoofd. En dat komt vast door mijn nagels.” Ze glimlachte nauwelijks zichtbaar en ging verder met haar werk.
Even daarvoor had ze nog gezegd:
“Wij van de pedicure bestaan niet echt voor de medische wereld. Als beroepsgroep zijn wij volgens de medische wereld helemaal niets. Zij krijgen volledig betaald. Wij moeten 21% btw betalen.”
"En toch weten ze dat wij mensen behandelen met amputaties. Met diabetes. Met ontstekingen."
Verderop zat een meisje in de andere behandelstoel. In haar vrije tijd maakte ze popmuziek had ze me verteld , maar nu zat ze stil in die stoel. Af te wachten of het weer zoveel pijn zou doen.
De pedicure daar keek naar haar voeten, voelde, nam haar tijd.
“Het is geen schimmel.”
Ze zuchtte zachtjes.
“Er zijn maar weinig huisartsen die iets van voeten begrijpen. Ze hebben er ooit iets over gehoord.”
Ze werkte voorzichtig, haalde een randje eelt weg alsof ze precies wist waar het zat en waarom.
Ik zei dat ik gehoord had ze soms ook in een verpleeghuis werkte.
“Ja,” zei ze schouderophalend. "Dat is ook nodig. Er liggen daar soms mensen in coma. Ze liggen daar de hele dag en worden zo goed mogelijk verzorgd. Hun nagels groeien gewoon door.”
Even stilte.
"Er zijn maar weinig huisartsen die iets van voetzorg begrijpen omdat ze daar maar te hooi en te gras eens iets over gehoord hebben tijdens hun opleiding," zei deze pedicure tegen haar klant die moedig probeerde te lachen maar ik wist dat ze bang was."
Ze probeerde er niet aan te denken hoeveel pijn het haar bij de dokter gedaan had. En het ging toch maar niet over.
"Waar had die dokter het verder met jou over? Aha. Hij had je naar een specialist moeten doorsturen," zei de pedicure. "Hij moest zonodig zelf een injectie geven. Je had dus een nageltrauma maar een injectie geven is ook een kunst. Injecties geven moet je leren. En toen het allemaal niet hielp gaf hij je nog pillen mee? ... Niet te geloven. Weet je wel dat die pillen heel slecht zijn voor de lever? "
Ik luisterde in stille bewondering want ook deze pedicure had jarenlang zoveel cursussen gevolgd in verband met haar vak. Het meisje zei dat ze wel verdoofd was tijdens de injectie.
De pedicure zuchtte. "Zie je dit? Dit is eelt doordat deze teen ietwat in de verdrukking zit tegenover de andere teen. Kijk nu. Zie je hoe ik dit heel voorzichtig weghaal? "
Even later zei ze: "Kijk maar kritisch naar je eigen voet dame. Het is weg. Het is klaar. Zie je wel? Als ik jou was zou ik goed nadenken over die pillen en ook niets zeggen erover tegen de huisarts dat het nu weg is."
Ze gaf het meisje haar sokken aan. "Het is weer helemaal beter," zei ze. Ik zag dat het meisje opgelucht een paar stevige kleine laarsjes aantrok. "Zijn die niet te hard?" vroeg ik hoewel ik me wel een klein beetje schaamde dat ik me zomaar met de behandeling bemoeide.
Maar de pedicure liep al naar het afrekenpunt wat op een smal bureau was gevestigd. " Ze kan alles aan. Het is nu helemaal over,"zei ze. En bij het weggaan even later keek het meisje nog even om.
Ze zwaaide ook mijn richting uit. Opgelucht.
Bij mij was het ook al bijna klaar. Ik wilde ook helemaal geen haast hebben en snel weg gaan.
Het leek alsof er twee werelden naast elkaar bestaan.
De één met namen en regels, de ander met handen en ervaring.
Ik bleef er nog even zitten, tussen de bloemen, de telefoongesprekken en voeten,
alsof de wereld buiten best even kon wachten.