Ferdinands moeder laat zich niet afschepen

Geschreven door Phia Baruch.

BRUSSEL – 16 juli 2026 – De telefoon gaat. Niet het 06-nummer, maar de vaste lijn die alleen is bestemd voor een klein gezelschap vertrouwelingen van Ferdinand Van Stockhuys, onder wie enkele geliefde vrienden van de schaakclub.

Ferdinand:"Met Ferdinand."

Zijn stem klinkt verwachtingsvol. Misschien wil één van zijn schaakvrienden een nieuwe partij afspreken. Maar de werkelijkheid blijkt heel anders.

Moeder:"Ferdinand? Met moeder."

Ferdinand: "Dag moeder. Gaat alles goed?"

Moeder: "Nee."

Ferdinand: "Nee?"

Moeder: "Nee. Ik lees hier dat Huis Verwolde een week lang zes kunstenaars laat schilderen."

Ferdinand: "Dat is mij bekend."

Moeder: "En waar is De Couturekrant?"

Ferdinand: "Daar wordt aan gewerkt."

Moeder: "Dat mag ik hopen. Zes kunstenaars een week laten schilderen en vervolgens geen fatsoenlijke persfoto beschikbaar hebben. Dat is alsof je een bal organiseert en vergeet de kroonluchters aan te steken."

Ferdinand: "Moeder..."

Moeder: "Nee, laat mij uitspreken. Kunstenaars zijn geen kamerplanten. Geef die mensen een podium."

Ferdinand: "Ik zal de redactie onmiddellijk bellen."

Moeder: "En vraag meteen eens hoe het met de toiletten is gesteld."

Ferdinand: "...de toiletten?"

Moeder: "Ja. Op mijn leeftijd leer je de beschaving van een landgoed niet kennen aan de balzaal, maar aan de situatie van het toilet. En jij zit toch niet weer met je hoofd bij dat schaakclubje van je?"

Ferdinand: "Maar moeder, ik heb het veel te druk met de politiek. Ik kom nauwelijks nog aan schaken toe. Ik moet zo weg naar een commissievergadering."

Moeder: "Jij moet weg? Ik zorg nog altijd voor een deel van jouw liquide middelen en ik heb het nu met jou over de staat van de Nederlandse toiletten. Ik vraag om overleg én om een artikel in De Couturekrant."

Ferdinand: "Maar moeder... Dat lijkt mij een wat ongebruikelijk journalistiek criterium."

Moeder: "Onzin. Ik ben meerdere keren uitgenodigd voor diners op kastelen zoals Huis Verwolde en in klassieke hotels en restaurants. En keer op keer knapte ik volledig af op de toestand van het toilet. Iedereen bewondert een marmeren trap en een indrukwekkende entree. Maar de ware aristocratie herken je aan een verzorgde toiletruimte en voldoende schoon toiletpapier."

Ferdinand: "Ik zal het... meenemen."

Moeder: "Heel goed. En Ferdinand?"

Ferdinand: "Ja, moeder?"

Moeder: "De toiletsituatie in Nederland is vaak bedroevend. Vooral voor ouderen. En als ze weer zo'n deur hebben die alleen dichtgaat wanneer je eerst moet opstaan, krijg ik zin om zelf een tienpuntenplan te schrijven. Ik herinner je eraan dat ik óók mijn contacten heb."

Ferdinand: "U hebt gelijk, moeder. Maar ik moet nu echt weg, anders kom ik in een ongelooflijk moeilijke impasse met mijn werk. Tot volgende week. Ik ben het hele weekend bezet."

Na het verbreken van de verbinding blijft mevrouw Van Stockhuys even stil.

"Kinderen zijn lastig," zegt ze hoofdschuddend. "Ik schrijf zelf wel een ingezonden brief aan De Couturekrant. James?"

James: "Ja, mevrouw Van Stockhuys?"

Mevrouw Van Stockhuys: "Ik weet dat de post tegenwoordig behoorlijk prijzig is en zo'n moderne postzegel ook niet gratis is. Maar ik zal mijn mening nauwkeurig uiteenzetten. En jij gaat die brief onmiddellijk posten."

James: "Ja mevrouw. Komt helemaal in orde, mevrouw Van Stockhuys."