BRIEVEN AAN DE STERREN - WACHTEN ...
DE TITEL VAN EEN NIEUW SCHILDERIJ VAN SAHIKA CAGLAR LUIDT BRIEVEN AAN DE STERREN - WACHTEN ...
Dit meldt ons de de kunstenaar: het stille verhaal van een vrouw, van een tijd.
Wachten is geen moment, het is een levensstaat. Toen ik dit schilderij maakte, schilderde ik niet alleen een figuur, maar ook de stilte van jaren die ik in mijzelf heb gedragen – verhalen die in mijn hart gegrift zijn.
De titel van dit werk is “Wachten”. Alles begon met de verhalen van Turkse gastarbeiders die in de jaren 60 naar Nederland kwamen om te werken. Maar ik richtte me op degenen die achterbleven. Het hart van de achterblijver is net zo zwaar als de koffer van degene die vertrekt.
De achterblijver wacht. Op een brief, op een stem, op een terugkeer zonder afscheid...
In dit werk ben ik zelf aanwezig. Mijn rug is naar de toeschouwer gekeerd, maar mijn hart is open naar een oneindige hemel. Mijn haren vervagen in de nacht met de penseelstreken.
De figuur heeft geen gezicht – omdat het gezicht dat van mijn moeder zou kunnen zijn, of van mijn grootmoeder, een buurvrouw, een onbekende vrouw… Deze wachtende vrouw zijn wij allemaal.
Toen ik dit schilderij maakte, voelde ik de brieven die jarenlang geschreven maar nooit verzonden werden. De kleine vogels die zich door de hemel bewegen… dat zijn de gebeden, verlangens en stille kreten van deze vrouwen.
Sommigen kwamen nooit terug, anderen waren onherkenbaar toen ze terugkwamen.
Maar het hart van de wachtende bleef hetzelfde: open, gekwetst, geduldig.
Met mijn penseel reisde ik door de tijd. De kleuren vormen wervelingen die doen denken aan Van Gogh’s sterrennacht, maar mijn sterren dragen geen bewondering – zij dragen gemis. Elke schittering is een flard van hoop. Elke golf is een bocht van verlangen in mijn hart.
Ik wilde niet alleen het verhaal van een vrouw vertellen, maar de stilte van een heel volk zichtbaar maken. In migratieverhalen horen we meestal over degenen die vertrekken.
Maar er zijn ook zij die achterblijven. Zij wachten. Zij zwijgen. Hun verhaal is vaak onzichtbaar. Ik wilde dat onzichtbare zichtbaar maken.
Sommige wachten worden een gewoonte. Elke ochtend naar hetzelfde raam kijken, elke nacht dezelfde droom zien… En soms, zelfs als degene op wie je wacht terugkeert, eindigt het wachten niet. De verstreken jaren verdwijnen niet zomaar – ze laten diepe sporen na in het hart.
Zelfs als je de teruggekeerde omhelst, vind je de oude versie van jezelf niet meer terug.
Toen ik “Wachten” schilderde, gebruikte ik niet alleen mijn handen, maar ook mijn hart. Daarom voel ik bij elke blik op dit schilderij dezelfde trilling opnieuw. Want dit is niet alleen een verhaal uit het verleden.
Ook vandaag zijn er miljoenen mensen die wachten, die hun blik op de verte richten. Deze sterren verenigen zich met hun wachten. En mijn schilderij fluistert met de stem van een tijdloze vrouw:
“Ik ben je niet vergeten. Ik wacht.”
WERKINFORMATIE
Titel: Wachten
Techniek: Acrylverf
Afmeting: 70 x 100 cm
Jaar: 2025
Kunstenaar: Şahika Caglar