De Vredestrein wordt gerepareerd

Geschreven door Phia Baruch.

Er zijn situaties waarvoor niemand een oplossing weet, maar aan Kymani kun je bijna alles overlaten.

Zoals vroeger, toen Benji nog jong was en voortdurend werd gepest door oudere jongens. Na schooltijd wachtten ze hem op. Zodra hij door de hekken van het grote, vervelende huis was gevlucht, begonnen ze hem uit te schelden. Soms probeerden ze hem zelfs met losse stenen te raken.

Het was verschrikkelijk. Iedere dag kwamen ze terug en niemand hielp hem.

"Je bent niet van suiker," zei zijn stiefvader Uwe eens toen hij toevallig thuis was en het zag. "Vecht terug als een man."

Maar Benji kon dat niet.

En toen was daar opeens Kymani.

Een jongen van verderop die over het hek was geklommen. Hij had hard gerend en was bijna gestruikeld. Benji stond nog na te trillen toen Kymani naast hem verscheen.

"Wees niet bang," zei hij.

Benji kende hem helemaal niet. Een lichtgekleurde straatjongen die hij nooit eerder had gezien.

Kymani liep naar het hek en keek de pestkoppen één voor één aan.

"Nog één keer hier komen en ik roep mijn hele gang erbij," schreeuwde hij. "Laat hem met rust, anders krijgen jullie problemen."

De jongens schrokken van die onverwacht opgedoken ruwe gast. Er was iets in zijn blik waardoor ze zich zichtbaar ongemakkelijk voelden.

Vanaf dat moment waren Benji en Kymani vrienden.

Uwe had alles gezien en was geamuseerd.

"Die jongen is hier altijd welkom," zei hij tegen Wanda. "Ik moet weer weg, maar dit is een goeie gast."

Dat gebeurde jaren geleden.

Of Kymani werkelijk een man van Benji heeft gemaakt, wist niemand. Maar vrienden voor het leven werden ze wel.

Nu werkten ze samen op een bijzondere afdeling van de redactie van De Couturekrant.

"Je had het niet hoeven overnemen," zei Kymani.

Ze zaten in een klein koffiebarretje tegenover het station. Na een lange reis met de Vredestrein waren ze daar uitgestapt.

De Vredestrein reed een paar dagen niet. Hij werd volledig nagekeken en schoongemaakt voor de grote zomertoer.

"Ik had het niet moeten beloven," zei Benji. "Maar Carolyn Mercedes stond bijna te huilen. Ze kon er zelf niet heen en het moest persoonlijk worden opgehaald."

Kymani keek goedkeurend naar de koffie en het gebak.

"Waarom kon ze zelf niet gaan?"

Benji legde zijn telefoon neer.

"Heel zielig. Een ongelukkige liefde. En ondertussen moet ze ook nog een zaak redden."

Een ongelukkige liefde.

Dat verbaasde Kymani niet eens.

"Wat is er zo bijzonder aan die lap stof?" vroeg hij. "Wij houden ons toch nooit met mode bezig?"

"Er moet een jurk van gemaakt worden voor de bekende zangeres Lyra," zei Benji. "De stof is gemaakt van zelf geteelde en handgeweven hennepvezels."

Kymani kon zijn lachen nauwelijks inhouden.

"Klimaatbewust?"

"Carolyn gaat er later een artikel over schrijven. Wanda maakt de jurk en alles blijft geheim tot hij tijdens een groot feest wordt gedragen."

Kymani snoof.

"Als ze die kostbare lap dan maar voor ons hebben klaarliggen. Om vier uur komt hier een vriend van me langs met zijn Saab om ons naar huis te brengen."

Kymani had overal vrienden, maar Benji wist niet zeker of de kostbare stof al klaar zou liggen.

Ze besloten meteen naar het opgegeven adres te vertrekken. In een zijstraat bleek een schoonheidssalon gevestigd te zijn in een smal oud pand. Ze belden aan en werden binnengelaten door een receptioniste die van hun komst op de hoogte was.

"Wacht u even, heren," zei ze. "Dan halen wij de koffer uit de kluis."

Na enkele minuten verscheen een lange dame met een ernstig gezicht. Plechtig overhandigde ze de koffer aan Benji.

"Ik hoop dat u zo nodig op beveiliging kunt rekenen, heren," zei ze, terwijl ze met verborgen afkeuring naar het vrijetijdsshirt van Kymani keek. "Dit is een bijzondere opdracht. Het gaat om zelf geoogste en handgeweven stof voor een belangrijk klimaatbewust merk."

Het leek alsof ze de koffer eigenlijk niet wilde afgeven.

"Carolyn Mercedes heeft u bevoegd geacht om dit naar de coupeuse te brengen, maar..."

"Bespaar ons de klimaatpreek," zei Kymani. "Wij hebben weinig tijd. Goedendag, mevrouw."

Zo snel mogelijk liepen ze terug naar het stationsplein, waar hun chauffeur al ongeduldig stond te wachten.

Ze stapten in.

"Modeartikelen zijn niets voor ons," zei Benji.

Zwijgend keken ze uit het raam terwijl het stadje achter hen verdween.

"Eigen gesponnen vezels," zei Benji en klopte op de kostbare koffer.

"Voor de klimaatbewustwording," antwoordde Kymani.

Toen grijnsde hij.

"Ik heb daar een passend gedicht over in mijn agenda staan. Wil je het horen?"

Benji keek verbaasd toe hoe Kymani een ouderwetse papieren agenda uit zijn zak trok. Hij scheurde er een velletje uit.