Ferdinand Van Stockhuys brengt geheime dossiers
Claire Lagonda was opgelucht toen Benji en Kymani de redactie binnenkwamen.
“Ferdinand Van Stockhuys zit al een hele tijd op Elian Bron te wachten,” vertelde ze. “Hij zit op de bank in de hal.”
“Bedankt voor het opruimen,” zei Benji vriendelijk.
“Ga maar rustig weg,” voegde Kymani eraan toe. “Maak je verder geen zorgen over Ferdinand. Dat zullen wij wel even afhandelen.”
Claire liep naar de kast waarin haar goudkleurige werkkoffers stonden. Ze aarzelde.
Moest ze de jongens nog vertellen dat Ferdinand had geprobeerd twee spionagedossiers in het bureau van Elian Bron te stoppen? En dat hij ondertussen ook had gekeken welke papieren er op het bureau van de hoofdredacteur lagen?
Ze had er geen goed gevoel over.
“Is alles in orde met jou?” vroeg Benji. “Heb je nog een drukke dag voor je? Zullen we de koffers naar beneden dragen?”
Claire keek naar hem.
*Wat zijn het toch aardige jongens. Altijd beleefd. Niet te vergelijken met die gierige voetballer van mij.*
Benji en Kymani droegen de koffers naar haar auto. Claire zette haar hondje naast zich op de stoel.
“Ik kreeg vanmorgen het verzoek de redactie aan kant te maken,” vertelde ze. “Maar ik doe natuurlijk heel ander werk. Zoals jullie weten zit ik niet alleen in de hairextensions. Ik werk ook met plaknagels. Ik rijd nu in razende vaart naar een bekende zanger. Ik mag zijn naam niet noemen.”
“Wat moet je bij hem doen?” vroeg Benji.
“Hij heeft nailpolishing besteld voor zijn kerstuitzending. In die uitzending schuift hij bij zijn nieuwe vriendin een verlovingsring aan haar vinger. Vol in beeld.”
“Kerstuitzending?” zei Benji verbaasd. “Het is hoogzomer en kokend heet. Hoe weet hij nu al of het met Kerstmis nog aan is tussen die twee?”
Kymani begon te lachen. Hij liet Claire en Benji bij de auto achter en spurtte alvast terug naar de redactie om Ferdinand van de bank te halen.
“Dat is nu eenmaal showbusiness,” zei Claire schouderophalend vanuit haar auto. “Zijn nieuwe lied gaat erover. Ze denken dat het een grote hit wordt. Het aanzoek wordt heel sfeervol gebracht.”
Daarna reed ze weg.
Toen Benji terugkwam, stond Kymani met zichtbare tegenzin naar Ferdinand te luisteren.
“Ik kan deze dossiers uitsluitend aan de hoofdredacteur persoonlijk toevertrouwen,” verklaarde Ferdinand. “Maar hij is er niet en ik kan ze absoluut niet weer mee naar huis nemen. De inhoud mag onder geen voorwaarde bekend worden. Het zijn verslagen van strikt geheime commissievergaderingen in Brussel.”
“Neem ze dan mee terug naar Brussel,” zei Kymani.
“Dat kan niet. Moeder heeft het verboden.”
“Je moeder?” Kymani keek hem ongelovig aan. “Ik sta werkelijk met mijn oren te klapperen. Wat heeft jouw moeder met de politiek in Brussel te maken? En wat weet zij van onze hoofdredacteur? Elian houdt zich juist altijd op de achtergrond. Als er mensen zijn, draagt hij een hoed en een zonnebril. Niemand krijgt hem behoorlijk te zien.”
“Wij schaken samen,” zei Ferdinand. “Elian en ik schaken al jaren. Moeder weet dat.”
“En daarom stuurt ze jou met geheime dossiers hierheen?”
“Moeder kent hoge generaals. Die adviseren haar wat ik moet doen.”
Kymani keek naar de twee dossiers alsof ze ieder moment konden ontploffen.
Benji kreeg ondertussen medelijden met Ferdinand. De arme jongen stond daar nog steeds met zijn polstas onder zijn arm en leek zelf ook niet precies te begrijpen op welke geheime missie zijn moeder hem had gestuurd.
“Leg de dossiers voorlopig maar in het bureau van de nieuwe redactrice,” stelde Benji voor. “Zij heeft een aparte kamer waar vrijwel niemand komt. Alleen haar hond heeft daar een mandje. Wanneer Elian Bron terug is, haalt hij ze wel op.”
Ferdinand aarzelde.
“Neem eerst maar een kop koffie,” vervolgde Benji. “Dan kunnen Kymani en ik ondertussen je onkostenvergoeding nakijken.”
Na al die uren op de bank had Ferdinand wel trek in koffie. Al was de koffie in Brussel volgens hem natuurlijk veel pittiger. Terwijl hij naar de keuken liep, begon Kymani allerlei gegevens over hem te verzamelen.
“Die jongen heeft veel te lang onder de bout op de strijkplank van zijn moeder gelegen,” mopperde hij.
Benji zei niets.
Hij dacht dat Ferdinand tenminste nog een moeder had. Een moeder die op haar manier haar best voor hem deed, al liet zij hem met bevelen van hoge generaals en strikt geheime dossiers door Europa reizen. De moeder van Benji en Kymani was er vandoor gegaan. Net als die van Solange.
Claire Lagonda dacht ondertussen aan heel andere zaken. Ze moest niet vergeten de regisseur te vragen welke hand van de zanger tijdens het aanzoek vol in beeld zou komen.
De linker of de rechter?
En zou het niet heel apart zijn om enkele nagels met een extra kerstklokje te versieren?